Petticoat, een parel van een musical met een juweel van een hoofdrolspeelster.

Het zal je maar gebeuren: er wordt speciaal voor jou een musical geschreven waarin alles om de persoon draait die jij creëert. Dit is het geval in de nieuwste Nederlandse musical Petticoat, geschreven door Andre Breedbeeld en met muziek van Harry Vrienten met daarom heen een team van deskundigen op het gebied van musicals. Een tamelijk zware druk op de schouders van Chantal Janzen, want je moet het allemaal maar waar maken.

Het verhaal is simpel: een meisje van het Groningse platteland gaat naar de grote stad om daar haar geluk te beproeven. Ze ontmoet goede en minder goede mensen, raakt verwikkeld in allerlei zaken, krijgt succes, wordt bedrogen en keert terug naar het platteland en wordt herenigd met haar vader en goede vriend van vroeger.

En hoe kan het dat een dergelijk simpel verhaal een musical van twee keer 75 minuten boeit van begin tot eind? Dat komt mede door de perfecte setting. Het is eind jaren vijftig, een tijd waarin de Tweede Wereldoorlog nog een grote rol speelt in de levens van de Nederlandse bevolking. De drang van de jongeren om vooruit te gaan en de oorlog achter zich te laten komt aan bod en daarbij het grote verschil tussen stad en platteland. Op het Groningse platteland werd in die tijd met argwaan gekeken naar Amsterdam en vernieuwingen werden niet meteen omarmd. En met modieuze fratsen hoefde je ook al niet aan te komen.

De teksten in Petticoat zijn grappig, authentiek en hier en daar ontroerend. Maar het meest opvallende en leukste zijn de teksten in het Gronings. Het moet voor de acteurs een aardige kluif zijn geweest om zich deze taal zo eigen te maken dat het klinkt alsof ze niet anders gewend zijn. Het gaat ze bijzonder goed af en maakt de musical extra leuk.

De muziek is muziek zoals dat thuishoort in een musical: afwisselend, interessant en gewoon mooi.

De personages zijn geweldig gecast: Chantal Janzen (Patricia Jagersma) is innemend, charmant en af en toe oh zo onnozel. Ze heeft een timing en gevoel voor humor als geen ander in het wereldje van de musicals. Roon Staal (Peter Koot) is de lieve, zachtaardige vriend uit Winschoten die haar ondanks alles trouw blijft. Hij krijgt een terecht applaus na het,  waarschijnlijk door de schrijvers verzonnen,  oud-Hollandse spreekwoord en zijn gedecideerde reactie naar Pattie.  

Marjolein Touw speelt in Petticoat mevrouw van Rooden, de moeder van Rogier en Willem, een strabante tante, om maar eens een noordelijke kwalificatie te geven. Zij vertegenwoordigt het kapitalisme; een mooie tegenhanger van vader Jagersma (een zeer overtuigende rol van Hajo Bruins) met zijn communistische opvattingen zoals destijds zo velen in de Groningse veenkoloniën langs het Winschoter Diep. Freek Bartels speelt Rogier van Rooden en toont hier opnieuw zijn enorme zangtalent en acteert erg goed. Zijn broer Willem wordt gespeeld door Mike Weerts, die in Petticoat zijn musical debuut maakt. Hij vertolkt zijn rol als de arrogante student met veel overtuiging evenals Kees Boot, die Meneer Veenstra en Fred Wieger speelt, beide karakters zitten Pattie behoorlijk op haar huid. Annemarie Jung is Wilma, zangeres en entertainer. Haar aandeel in Petticoat is vooral bijzonder na de emotionele hereniging van Pattie en vader Jelle en net als je je tranen weg zit te slikken komt Wilma met haar lied Sjaan de hele boel op stelten zetten.

Met een bijzonder goed ensemble, een eenvoudig maar zeer doeltreffend decor, belichting en projecties is Petticoat onder regie van Paul Eenens een musical geworden waar we in Nederland trots op mogen zijn. Petticoat is tot en met 3 juli 2011 in diverse theaters in Nederland te zien, maar hopelijk komt er na die datum een vervolg en verhuist Petticoat naar een van de vaste theaters van Joop van den Ende Theaterproducties/Stage Entertainment, want dat verdient deze parel in musicalland zeker.

Petticoat ging op 3 oktober in première in Koninklijk Theater Carrè in Amsterdam onder grote belangstelling van een enthousiast publiek die de cast en creatives trakteerden op een staande ovatie zoals we dit maar zelden in Nederland meemaken.